OBLICZA SZTUKI INWESTYCYJNEJ - GALERIA 3U10

  Korzenie Drzew 5    Ciało ludzkie od zawsze było jednym z centralnych tematów sztuki. Pojawiające się wśród przedstawień zwierzęcych, stało się nośnikiem znaczeń symbolicznych i religijnych. Na przestrzeni wieków sposób ukazywania sylwetek ulegał przemianom, odzwierciedlając wyobrażenia o naturze człowieka i jego roli we wszechświecie. Ciało kobiece od początku ściśle wiązano z symbolem płodności i życia. W okresie prehistorycznym skupione było na funkcji, odrzucając ścisły realizm przedstawień. Miało wyrażać treści religijne, a nie indywidualność jednostki. Nie miało też jednoznacznie erotycznego charakteru. Takie pojmowanie trwało do czasu, gdy w sztuce greckiej przedstawienie figuralne nabrało wymiaru estetycznego, sformalizowanego w kanonie piękna. Przełom przyniosły prace Praksytelesa, który jako pierwszy ukazał w pełni nagą boginię - Afrodytę. Nagość stała się symbolem piękna duchowego, zgodnego z platońskim ideałem kalokagathii. Rzeźba Afrodyty Knidyjskiej przen...

  ,,Artysta niepoważny" Mniej znaczy więcej Motto modernistycznej estetyki staje się punktem wyjścia do analizy malarstwa Filipa Łozińskiego. Jego twórczość można odczytywać jako próbę uchwycenia relacji między prostotą formy a złożonością ludzkiego doświadczenia. Redukcja, cisza i geometryzacja przestrzeni pełnią u niego funkcję nie tylko formalną, lecz także filozoficzną.  Łoziński jest artystą, który stawia pytania zarówno dziełu, jak i odbiorcy. Kompozycje są zgrane kolorystycznie, ujawniają minimalizm jako najpełniejsze pole wyrazu. Ograniczenie formy służy poszukiwaniu tego, co konstytuuje istnienie. Pustka nie jest wyłącznie elementem estetycznym, ma wymiar ontologiczny. To aktywny element kompozycji, przestrzeń, w której człowiek po prostu jest.  Postaci są anonimowe, nie mają twarzy, często, choć nie zawsze, są zwrócone tyłem do widza. Ukazywanie ich z lotu ptaka wprowadza nastrój cichego obserwatora, anonimowego uczestnika zdarzeń. Łoziński przełamuje artystyczn...

,,Na dworcu" Weronika Raczyńska jest artystką, której twórczość wnosi oryginalny i indywidualny rys do współczesnej sztuki.  Studiowała na wydziale malarstwa Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie, który ukończyła w 2002 roku dyplomem z wyróżnieniem. W latach 2008-2010 kontynuowała edukację artystyczną na studiach podyplomowych Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. To w tym okresie jej malarstwo zaczęło się krystalizować w stronę indywidualnego, rozpoznawalnego stylu. Ma na swoim koncie liczne osiągnięcia zarówno na polskiej, jak i międzynarodowej scenie artystycznej. Jej prace prezentowane były w prestiżowych instytucjach i galeriach w Polsce, a także za granicą, m.in. w Londynie, Mediolanie, Rzymie, Nowym Jorku czy Bazylei. Artystka była wielokrotnie nagradzana i nominowana do znaczących wyróżnień, a w ostatnim czasie m.in. do Nagrody Artystycznej Oblicza pokoju (2022. Jej obrazy koncentrują się na dwóch równie istotnych dla artystki płaszczyznach - warsztatu malarskiego oraz pr...

  Pejzaże miejskie i ich tajemnice stale fascynują artystów. W złożonych strukturach przestrzeń urbanistyczna nabiera swego rodzaju autonomiczności. Miasto staje się bohaterem, tętni i nadaje rytm. To, co się w nim kryje u jednych generuje chęć ucieczki, dla innych jest przestrzenią nieskończonej inspiracji. W ODBICIACH SZKLANYCH WIEŻOWCÓW KINGI WNUK-MOSKALSKIEJ Kinga Wnuk – Moskalska w odbiciach szklanych wieżowców widzi coś więcej niż proste przeobrażenia współczesnej architektury. Ekspresyjną kompozycję jej obrazów dopełnia zróżnicowana paleta kolorystyczna, w której Wnuk-Moskalska stara się oddać charakter przedstawionego miejsca. Malarka czerpie inspirację z powszechnych scenerii Warszawy, odnajdując w nich osobiste narzędzie poznawcze. W jej pracach budynki nabierają indywidualnego charakteru. Na wystawie ,,Miasto, które odbija niebo” portrety miejskich przestrzeni owiane są aurą refleksyjnego przeżywania. Próba uchwycenia znanych i rozpoznawalnych miejsc na mapie Warszawy, t...